27
Ιαν.
08

MOBY-DICK or, THE WHALE – ΙΙΙ

“ΛΕΓΕ με Ισμαήλ”. Μ’ αυτές τις λέξεις αρχίζει το πρώτο κεφάλαιο του Μόμπι-Ντικ. Ο Ισμαήλ είναι ο αφηγητής της ιστορίας. Ο επιζών. Προτάσσονται δύο «εισαγωγικά» κεφάλαια, η «ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ» και τα «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ», τα οποία μπορεί να φανούν στον ανυποψίαστο αναγνώστη άσχετα, αλλά τίποτα δεν είναι άσχετο, τίποτα δεν μπήκε στη θέση του κατά τύχη. Ο Μέλβιλ, για να πετύχει αυτό που είχε στο μυαλό του πριν παραδώσει το βιβλίο του στους αναγνώστες, βασάνισε την κάθε λέξη που χρησιμοποίησε, έψαξε τα ονόματα, διάβασε την ιστορία τους. «Για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα. … Αυτό, που άπαξ και το ’βρισκε κανείς, ξεκαθάριζαν και όλα τα υπόλοιπα», λέει ο ίδιος κλείνοντας το μάτι. Κι αυτό που έβαλε στο μυαλό του ο Μέλβιλ, δεν ήταν άλλο από το ίδιο το μυαλό, το νου, το «πνεύμα». Την άλαλη τρέλα. Κι επειδή τούτη η τρέλα είναι άλαλη, «ανείπωτη», άρρητη, δεν εκφράζεται με λόγια και με λέξεις, αλλά, πάλι, μόνο με λόγια και λέξεις μπορούμε να εκφράζουμε τις έννοιες που σκεπτόμαστε (και σκεπτόμαστε τις έννοιες που εκφράζουμε), γι’ αυτό έγραψε ο Μέλβιλ με τον τρόπο που έγραψε. Αποκαλύπτοντας με λόγο το άλογο, όχι αποδομώντας τον λόγο, αλλά ανοίγοντας δρόμους και δίπλα στους δρόμους μονοπάτια, συγκλίνοντας πάντα προς ένα ανύπαρκτο κέντρο, ένα μεταβαλλόμενο τίποτα. Στο δισυπόστατο, μισερό και αυτοσυντριβόμενο πνεύμα. Αυτή η σκέψη χτύπησε την πόρτα του νου του κι έπρεπε να βρει έναν τρόπο να την εκφράσει. Να εκφράσει την αλλόκοτη φύση της έννοιας του «σκέπτεσθαι» και του «υπάρχειν» ως σκεπτόμενο ον. Αυτό δεν είναι ό,τι ονομάζουμε «αυτογνωσία»; Αυτός ο σκολιός και βαθύς δρόμος, δεν είναι ο δρόμος της σκέψης του ανθρώπου; Ειδικά του ανθρώπου απέναντι σ’ ένα καθρέφτη, πιθανότατα παραμορφωτικό…

Ήδη, τα δύο πρώτα, χωρίς αρίθμηση, κεφάλαια δίνουν, έμμεσα, στον αναγνώστη -πιθανώς σε μια δεύτερη ανάγνωση, απ’ την οποία περιμένει περισσότερα- μια ιδέα για το κύριο θέμα του βιβλίου, καθώς και οδηγίες για την κατανόησή του.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι «πνεύμα» εδώ δεν έχει τη σημασία που δίνει στον όρο η κοινή γλώσσα, αλλά εννοείται το λαθρόβιο πνεύμα, που ερμηνεύει τον αυθεντικό εαυτό του. Αυτό το λαθρόβιο πνεύμα είναι ο πρωταγωνιστής του βιβλίου του Μέλβιλ, για τον οποίο, άλλωστε, η έννοια «πνεύμα», όσο είναι μια δισυπόστατη, διαρκώς μεταβαλλόμενη και αυτοσυντριβόμενη έννοια, δεν μπορεί να έχει νόημα. Έτσι, τόσο ο «μακαρίτης φθισικός Δασκαλάκος» (late consumptive Usher) του πρώτου εκτός αρίθμησης κεφαλαίου, όσο και «Βιβλιοθηκαρίσκος» (Sub-sub – librarian) του δεύτερου, από τη μια εκφράζουν το άυλο ον «που φωλιάζει στο σκήνωμα κάθε ανθρώπου», αυτό το αυτοσυντριβόμενο ον, κι από την άλλη αποτελούν δυο προσωποποιήσεις, δυο θεατρικές μάσκες της δισυπόστατης σημασίας του.

Η πρώτη παράγραφος της «Ετυμολογίας», κάτω από αυτό το πρίσμα, είναι ενδεικτική:

Ο χλομός Δασκαλάκος –με χιλιοτριμμένο ρούχο, καρδιά, σώμα και μυαλό. Ακόμα τον βλέπω. Ξεσκόνιζε διαρκώς τα παλιά λεξικά και τις γραμματικές του, μ’ ένα παράξενο μαντήλι, στολισμένο κοροϊδευτικά με όλες τις χαρούμενες σημαίες απ’ όλα τα γνωστά έθνη του κόσμου. Του άρεσε να ξεσκονίζει τις παλιές του γραμματικές. του θύμιζε κάπως μαλακά το μελλοντικό θάνατό του.

Και στο πρωτότυπο:

The pale Usher – threadbare in coat, heart, body and brain; I see him now. He was ever dusting his old lexicons and grammars, with a queer handkerchief, mockingly embellished with all the gay flags of all known nations of the world. He loved to dust his old grammars; it somehow mildly reminded him of his mortality.

Αυτά είναι λοιπόν τα εργαλεία του Δασκαλάκου. Τα Λεξικά και Γραμματικές, με τα οποία όλα τα γνωστά έθνη, χαρούμενα (ανυποψίαστα), παράγουν έννοιες κι εξηγούν σημασίες. Αυτά τα ίδια λεξικά και γραμματικές, οι λέξεις που εκφράζουν έννοιες δηλαδή, στον Δασκαλάκο με το τριμμένο (υποψιασμένο) μυαλό θυμίζουν τη θνητότητά του.

Το ίδιο ενδεικτική είναι η αρχή των «Αποσπασμάτων»:

Θα φανεί πως αυτός ο δυστυχισμένος βιβλιοθηκαρίσκος –αυτός ο απλός φιλόπονος ορύκτης, η κάμπια ετούτη- μοιάζει να πέρασε μέσα από τις μακριές βιβλιοθήκες του Βατικανού και τα υπαίθρια βιβλιοεμπορικά στέκια της γης, συνάζοντας στην τύχη όποιους υπαινιγμούς για φάλαινες μπόρεσε κουτσά-στραβά να βρει σε κάθε λογής βιβλίο, ιερό ή ανίερο …

Και στο πρωτότυπο:

It will be seen that this mere painstaking burrower and grub-worm of a poor devil of a Sub-Sub appears to have gone through the long Vaticans and street-stalls of the earth, picking up whatever random allusions to whales he could anyways find in any book whatsoever, sacred or profane …

Συνάζοντας τυχαίους υπαινιγμούς (random allusions), έμμεσα και υπαινικτικά θα μιλήσει ο Μέλβιλ δια στόματος Ισμαήλ. Και θα μιλήσει για την αληθινή φύση του πνεύματος, αφού ο έτυμος λόγος είναι το θέμα της πραγματείας του δασκαλάκου. Το πνεύμα, που μέσα από την καταστροφική διαδικασία της ετυμο-λογίας διαλύεται. Και θα μιλήσει αποσπασματικά, μέσα από τα συντρίμμια της αυτοσυντριβής του, για το δισυπόστατο ον που δεν είναι ολόκληρο, ποτέ ακέραιο, αλλά πάντα ένα λειψό απόσπασμα.

—————————————————–

Περισσότερα για τα δύο εισαγωγικά κεφάλαια θα βρείτε στο δοκίμιο του Α. Κ. Χριστοδούλου: «ΕΝΑ ΔΙΠΛΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΣΤΟ ΜΟΜΠΙ-ΝΤΙΚ ΤΟΥ ΧΕΡΜΑΝ ΜΕΛΒΙΛ», εκδ. Ίνδικτος

—————————————————–

Το κείμενο του Α. Κ. Χριστοδούλου, που παραθέτω στη σελίδα Inferno (όπου συμπεριέλαβα για λόγους πληρότητας και την πρώτη παράγραφο που υπήρχε στο προηγούμενο ποστ), αποτελεί μια προσέγγιση της γνωσιολογίας του Μέλβιλ. Θα μπορούσε να έχει όντως γραφεί από τον ίδιο, αν ο Μέλβιλ ήθελε να δώσει στους αναγνώστες με άμεσο τρόπο τα κλειδιά που ανοίγουν τη σκέψη του, οδηγίες κι εξηγήσεις δηλαδή εκτός του κειμένου του Μόμπι-Ντικ. Ο τρόπος όμως του Μέλβιλ είναι λογοτεχνικός, μ’ άλλα λόγια «κωδικοποιημένος», κι αυτό για την εξυπηρέτηση του ίδιου σκοπού, του ίδιου θέματος του βιβλίου.

«ΛΕΓΕ με Ισμαήλ». Μια απλή φράση, που ωστόσο εκφέρεται από τον επιζώντα αφηγητή της ιστορίας του Μόμπι-Ντικ. Αυτές οι τρεις απλές λέξεις, μαζί με την παράγραφο που τις ακολουθεί, δίνουν ένα πρώτο βοήθημα στην απόπειρα αποκωδικοποίησης του Μόμπι-Μτικ. Η φράση δεν αποτελεί μέρος της αφηγούμενης ιστορίας. Η ιστορία έχει τελειώσει «Πριν από μερικά χρόνια – δεν έχει σημασία πόσο ακριβώς-». Ο Ισμαήλ την βίωσε, την αφομοίωσε και είναι έτοιμος να μας την διηγηθεί. Ωστόσο, αυτό το «Λέγε με Ισμαήλ» (Call me Ishmael στο πρωτότυπο), δηλώνει ότι ο Ισμαήλ «φωτίζεται», αποκτά ταυτότητα, συγκροτείται, μόνο όταν τον καλεί ο «άλλος»…

Αλλά μ’ αυτά θ’ ασχοληθούμε στην μεθεπόμενη συνέχεια, αφού θα έχετε –ελπίζω- διαβάσει το άγραφο κείμενο του Μέλβιλ στο Inferno. Επίσης, θα αναφερθούμε στο ενδιαφέρον οντολογικό δοκίμιο «Έξοδος Θεάτρου» του Ηλία Παπαγιαννόπουλου.

Για το επόμενο, σας έχω κλείσει δωμάτια στο hôtel de Cluny, με ξενάγηση σε μια περίεργη, «αυθαίρετα εμβόλιμη», παράγραφο του Μόμπι-Ντικ. Ξεναγός πάντα ο Α. Κ. Χριστοδούλου κι εγώ ο χλομός με το χιλιοτριμμένο μυαλό, δυστυχισμένος ορύκτης, στο ρόλο του Sub-sub-ξεναγίσκου.

Advertisements

15 Responses to “MOBY-DICK or, THE WHALE – ΙΙΙ”


  1. Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 στο 10:05 πμ

    KΑΛΑ, ΕΣΥ ΤΑΛΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ! ΤΣ ΤΣ ΤΣ!!!

  2. Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 στο 3:26 μμ

    με το λοιπόν,μπορεί ο τύπος κρόππερ να κάνει πολύ σοβαρή δουλειά, όμως δεν απαγορεύει και στους κολποτρέρ να μπαίνουν για να πουλήσουν την πραμάτεια τους.
    τι πιο ωραία πραμάτεια από το αδιάφορο.
    δλδ να λατρεύεις το τάδε περιπετειώδες μόμπυ-τικ, να σηκώνεις τον ώμο σου σε κάθε σελίδα και σε κάθε όνομα, και να ονειρεύεσαι μία σάμαλη! ένα κόκ! μια λεμονάδα! ένα ΑΛΛΟ βιβλίο.
    ένα άλλο βιβλίο που κουβαλάει τα κόκκαλα του Ισμαέλ. Ισμαήλ ή Ισμαέλ; πάρτε κροππέριε να διαβάσετε τον οστεοφύλαξ του μιχαηλίδη…
    όχι γιατί μοιάζει μ’αυτά που λες, μα ίσως κάτι από την υποθαλάσσια πίεσή του σε τραβήξει…
    (εκδόσεις μεταίχμιο)

    και ποια η αραβο-σημιτική-εβραϊκή-δυτικίζουσα-οριενταλιστική άποψη τέτοιων ονομάτων σ’ένα κόσμο που έχει στεγνώσει απ’το μυστήριο;
    πάλι μακακίες είπα. θα το βουλώσω τώρα.

    υγ. πειράζει κρόππερ που στα σοβαρά σου κομμμάτια μπαίνω κι εγώ;
    🙂

  3. Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 στο 11:09 μμ

    ΓΟΥΦΑ,

    Αυτό φοβάμαι κι εγώ. Μην πάθω τίποτα από την πολλή σοβαρότητα 🙂

  4. Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 στο 11:22 μμ

    ΕΛΕΝΗ,

    ΤΑΛΙΚΑ, πρέπει να τονίσω ότι για σένα είναι υποχρεωτικό να μπαίνεις.
    Έχεις μπει, διότι. Εισήλθες.

    Αύριο, θα ψάξω τον οστεοφύλακα.
    ~~~ . ~~~ . ~~~

    Με όποια ονόματα, δηλαδή με όποια ταυτότητα, που είναι πάντα το ίδιο Εγώ, το Μυστήριο διατηρείται υγρό. Τα «χαρούμενα έθνη» είναι που το στεγνώνουν.
    Ο Ισμαήλ διψάει για ζωή. Υγρή ζωή. Όχι στεγνή Εξουσία.
    Αλλά ο Ισμαήλ, έστω με δύσκολο τρόπο, βρήκε την ταυτότητά του. Από κει και πέρα είναι εύκολο να περιφέρεται από βιβλίο σε βιβλίο. Ο ίδιος είναι κι ας τον καλείς με διαφορετικό όνομα.

  5. Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008 στο 11:47 μμ

    όλα αυτά που γράφεις είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα και κάτι μου λέει ότι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω θα είναι ο μόμπυ ντικ

    πες μου λίγο, παραγγελιές δέχεσαι; αν μπορείς γράψε κάτι για τους «αδερφούς Καραμάζωφ» του Ντοστογιέφσκι (πληζζζζζζζζ)

  6. Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008 στο 12:34 πμ

    NUMB,

    Στη σωστή μετάφραση, όμως. Μην την πατήσεις όπως η ange-ta.

    ————————
    Ξεκίνησα να γράφω για τον Μόμπι-Ντικ με μια φράση απ’ το 32ο κεφάλαιο του βιβλίου: «Ο Θεός να με φυλάει να μην ολοκληρώσω ποτέ τίποτα.»
    Επομένως, τίποτα δεν αποκλείεται. Μπορεί να ασχοληθώ και με τον Ντοστογιέφσκι και τότε σίγουρα θα είναι οι Αδελφοί Καραμαζώφ πρώτοι στη λίστα.

  7. Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008 στο 10:14 πμ

    ο μαλακός ισμαέλ, μ’ένα έψιλον σχεδόν μακρό, είναι η δυτική δυστυχισμένη χάριτα πάνω σ’ένα πρόσωπο που ξέχασε την πατρότητά του στην αγκαλιά της μάνας του. που δεν έλυσε μήτε το δικό του μυ-στ-ήριο, ούτε του αναγνώστη του, που το κουβαλάει σα μυ-στικό ή σαν μυ-ωπία. ένα ποντίκι τρώει την ιστορία και μου βάζει φή-μου-τρω. ζωγραφίζει άγνωστο.
    κι ο άλλος, ο μεγάλος αδερφός του, που κάθεται πάνω στην άμμο οκλαδόν και οριζόνται, και λέγεται ισμ-α’ίλ, με κάτι γιώτα συρρικτικά στη σειρά να κάνουν σειρήνες που σπάνε σκοινιά στο καράβι μας, ίσως, είναι πάλι εκείνος ο ποντικός που νικάει, και δίνει μάθημα στο μεγάλο λιοντάρι του ασχημομούρη αίσωπου.

    όσο πιο πολυ κλαις, ίσως τόσο πιο πολύ πλαγιάζεις με την αλήθεια σου. μεγάλη αμάλθεια η άτιμη, και μιχαήλ, μισαήλ, ισμαήλ, άγγελοι γύρω σου να σε προστατεύουν. άμα πλαγιάζεις μαζί της, κι η σιωπή ακόμη σε συμβουλεύει.
    τι είπα πάλι, τι είπα πάλι. τίποτα.

  8. Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008 στο 10:40 μμ

    ΕΛΕΝΗ,

    Τι θα πω πάλι, τι να πω πάλι. τίποτα.

    ΛΕΓΕ με Ισμαήλ (το «η» με «ε» μακρόν), όπως όλοι οι άλλοι-ξένοι λένε την Αθήνα «Αθένα»
    κι όπως ο Αριστοφάνης νόμιζε ότι το πρόβατο κάνει «ΒΗ», ενώ αυτό πάντα μιλούσε «ΜΠΕΕ».

    ~~~~~~~~~~~~~
    Και κάτι για τα ποτάμια σου. Της αλήθειας τα ποτάμια.

    «Άλλη μια φορά. Πες πως είσαι στην εξοχή’ σε κάποιο ύψωμα με λίμνες. Πάρε σχεδόν όποιο μονοπάτι θες, και χίλια τα εκατό σε κατεβάζει σε μια κοιλάδα και σ’ αφήνει σε ένα μέρος πού ‘ναι δίπλα σε μια λιμνούλα μες στο ποτάμι. Είναι κάτι μαγικό. Άσε τον πιο αφηρημένο άνθρωπο να βυθιστεί στους πιο βαθείς ρεμβασμούς του … κι αλάθητα θα σε οδηγήσει σε νερό …
    Ναι, όπως ξέρει ο καθένας, περισυλλογή και νερό είναι ενωμένα για πάντα.»

    Από τον Μόμπι-Ντικ, τον γεμάτο ειδωλολάτρες, που τίποτε δε δείχνει ότι γεννήθηκαν από ανθρώπους, από μαννάδες! «Τους γέννησε η θάλασσα, άγνωστο πού – η θάλασσα που βρίθει από καρχαρίες.

  9. Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στο 1:15 μμ

    πήγα χτες στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα τον 1ο (από τους 5) τόμους. συνειδητοποίησα ότι έπρεπε πρώτα να αγοράσω τους τόμους με το κείμενο, αλλά δεν με πείραξε, γιατί απ’ όσο είδα το κείμενο του Χριστοδούλου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
    έχω μια απορία, που μάλλον είναι ήσσονος σημασίας, αλλά θα σε ρωτήσω. γιατί κάποιοι μεταφραστές προτιμούν να γράφουν «Μόμπυ» (με ύψιλον) και άλλοι «Μόμπι» (με γιώτα);

  10. Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στο 8:04 μμ

    ναμπ, το ερώτημά σου είναι πολύ ενδιαφέρον για μένα, γιατί ασχολούμαι με τη μεταγραφή / μεταγραμματισμό ονοματων και ορισμών από τη μια γλώσσα στην άλλη. κάποιοι θεωρούν την απλοποίηση μέρος αυτής της διαδικασίας. είμαι ή ήμουν κι εγώ υπέρ αυτών. όμως δεν είναι απλο. γι’αυτό, όσο ανακατεύομαι με το θέμα, τόσο θολώνω.
    μόμπυ με αναφορά στην τυχόν ξενόγλωσση μορφή του ήχου /ι/, ή μόμπι με αναφορά απλώς στον ήχο /ι/, χωρίς θεώρηση αν στο λατινόγραφο πρόκειτο για απλό ι ή για άλλο ι, κλπ…
    ίσως μ’αυτήν την έννοια, ‘σαίξπηρ’ ή ‘σέξπιρ’ ή ΄σαιξπήρος’…
    αν σε ενδιαφέρει το θέμα, να ξαναμιλήσουμε (και μάλιστα αν σ’αρέσουνε θα σου πω τα ίδια!:)

  11. Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στο 9:28 μμ

    NUMB,

    Το άσχημο είναι ότι η έκδοση των υπολοίπων τόμων ματαιώθηκε από τον εκδότη. Σ’ αυτό τον πρώτο τόμο, οι άμεσες αναφορές στο Μόμπι-Ντικ είναι ελάχιστες.

    Αν παρακολουθούσες με περισσότερη επιμέλεια 🙂 τον cropper, θα το είχες πληροφορηθεί…

    (Για το «Μόμπυ» ή «Μόμπι», όπως βλέπεις κι από όσα λέει η Ελένη, είναι θέμα προτίμησης του μεταφραστή. Εδώ δεν κρύβεται κάτι κωδικοποιημένο.)

  12. Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στο 9:35 μμ

    ΕΛΕΝΗ,

    Ευχαριστώ για τις εξηγήσεις, αλλά κυρίως για την υπόδειξη του «Οστεοφύλακα». Πώς θα ήταν δυνατόν να μην με τραβήξει ένα βιβλίο που προτάσσει αγαπημένο απόσπασμα (και μάλιστα τις τελευταίες λέξεις) από το «Βιργιλίου Θάνατος» του Broch.
    Άντε πάλι, βαθειά ανάσα για μια νέα «Εις Άδου Κάθοδον» (κάτι σαν την προαναγγελθείσα ξενάγηση στο hôtel de Cluny).

  13. Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008 στο 9:08 πμ

    κρόππερ παλιόφιλε, ο οστεοφύλακας έχει μια χάρη μεγάλη: ο βυθός του είναι μια λέξη που θα μπορούσα να ονομάσω σάρκαγλώσσα

    το είχα διαβάσει πριν τον εκδότη, κι έτσι νιώθω αγάπη γι’αυτό το βιβλίο, που κατάλαβα ότι αξίζει από τις πρώτες σελίδες του.

    το θέμα του ναμπ με τρελαίνει. έχω αρχίσει μάλιστα ομάδα εργασίας γι’αυτό το θέμα. δύσκολο.

    την καλημέρα μου:)

  14. Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008 στο 1:17 μμ

    πίστεψα, διαβάζοντας την εισαγωγή, ότι είχαν κυκλοφορήσει και οι 5 τόμοι, κρίμα που ματαιώθηκε η έκδοση των υπολοίπων. ξέρεις γιατί ματαιώθηκε;; πάντως, προχτές αγόρασα τον μόμπυ από τις εκδόσεις gutenberg με τη μετάφραση του χριστοδούλου, που σημαίνει ότι με περιμένει διάβασμα
    ελένη, ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις. το θέμα με το οποίο ασχολείσαι είναι όντως ενδιαφέρον.

  15. Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008 στο 10:17 πμ

    Somehow i missed the point. Probably lost in translation 🙂 Anyway … nice blog to visit.

    cheers, Quirt.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Οδηγίες χρήσης – Εξελίξεις

Στις σελίδες INFERNO, PURGATORIO και PARADISO (που αποτελούν τα τρία βιβλία της "ΘΕΙΑΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ") θα βρείτε τα κείμενα ή αποσπάσματα των κειμένων που αναφέρονται ή σχετίζονται με τα κείμενα της αρχικής σελίδας, τα οποία, τώρα με το καινούργιο template, μπορείτε να σχολιάζετε. Άλλαξα με λύπη μου το παλιό (Hemingway), που πολύ μου άρεσε, μετά την υπόδειξη μερικών επισκεπτών ότι ήταν δύσκολη η πρόσβαση στα περιεχόμενα και δεν υπήρχε η δυνατότητα σχολιασμού των κειμένων που υπάρχουν στις σελίδες. Ως δυνατότητα πάντα, γιατί η επισκεψιμότητα βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Υπάρχει η σκέψη να μεταφερθεί η "Θεία Κωμωδία" μέσα στον "π ε ρ ί π α τ ο", σαν ιδιαίτερη ενότητα, όπως η "Bar-άγκα", αλλά θα σας περιμένω εδώ λίγο ακόμη.

λίγοι και καλοί

  • 16,189 επισκέπτες

Αρέσει σε %d bloggers: