Dante: La Divina Commedia
Purgatorio, canto IV (1-12)
…
Σαν μέσα μας μια αίστηση
χαρά ή λύπη τη συνέχει
όλη η ψυχή εκεί πια συγκεντρώνεται
και τίποτ’ άλλο δεν προσέχει -
και τούτο δείχνει ότι σφάλλουν όσοι πιστεύουν ότι μέσα
η μια ψυχή, πλάι σε μιαν άλλη, μπορεί να βασιλεύει.
Γι’ αυτό, σαν η ψυχή είναι για τα καλά στραμμένη
σ’ ό,τι ακούει ή σ’ ό,τι βλέπει
κυλάει ο χρόνος χωρίς να τον καταλαβαίνει-
γιατί άλλη η αίστηση που ακούει
κι άλλη αυτή που όλη την προσοχή της συγκεντρώνει:
η πρώτη σαν δεμένη κι η άλλη λεύτερη.
…
canto IV (84-87)
Άν συμφωνείς, να μάθω θά’θελα όμως
σαν πόσο μακριά τραβά τούτος ο δρόμος
γιατί ο ανήφορος
πηγαίνει ψηλότερα απ’ όσο η ματιά μου ανεβαίνει
SURREALIST,
Ανήφορος; Ανήφορος είναι αυτός ο δρόμος, που χάριν ελπίδας, αν και σου καίει τα πνευμόνια, έχει πρόσημο “+” ;
Δεν μ’ ενδιαφέρει πια. Δεν σκαρφαλώνω, δεν ψάχνω για κορυφές. Γέρασα και παίρνω το δρόμο πίσω.
Καταρριχιέμαι, όχι μακριά. Στο επιτόπιο βάθος. Αλλά, μη νομίζεις, αν και τα γόνατα κόβονται, το πρόσημο δεν είναι “-”. Γιατί το “0″ δεν έχει πρόσημο. Το ίδιο κι ο δρόμος.
Αντιγράφω τον εαυτό μου. Στα ίσια. Ούτε απ’ την καλή ούτε απ’ την ανάποδη.
“+”
“-”
άπειρο το ανθρώπινο λάθος, αλλά με σημείο αναφοράς το μηδέν όλα αλλάζουν και λειτουργεί το υπέρτατο ον, ο άνθρωπος.
Το επιτόπιο βάθος είναι το πιο βαθύ, γιατί με συστολή και γνώμη το βαδίζεις και είναι το δυσκολότερο, ποιός να του πάει κόντρα.
Ο δρόμος σταθερός, πάντα ο ίδιος, στο επιτόπιο βάθος, μόνο εκεί, απλά αργούμε να φτάσουμε σε τόπο δίχως πρόσημο, θα φτάσουμε;
Αντιγράφεις, σε αντιγράφει, τον εκπαιδέυεις σε εκπαιδεύει, παιδέυει στα ίσια…
Απαντάει ακριβώς, ούτε από την καλή ούτε από την ανάποδη, σε κατασπαράζει, τον κατασπαράζεις.
Μας θέλει όπως είναι εκείνος, ο άλλος μας εαυτός, όμοιους… πώς γίνεται;
canto ΧIV (84-87)
Απ’ όσα έσπειρα, ετούτο το σανό θερίζω.
Ω γένος των ανθρώπων, γιατί μες στην καρδιά ποθείτε
ό,τι απαγορεύεται με τους συντρόφους σας να μοιραστείτε;